Sîmir: Baskên ku Jiyanê Hildigirin

Derbarê Berhemê De

Ev wêne, kêliya piştî vejînê, wê firîna yekem vedibêje ku bi qasî efsaneyê bi xwe girîng e. Baskên wî wekî ku ji alavên cemidî û ronahiya rojê ya hişk bûyî hatibin lêxistin. Her perek, tevna zanîn û êşa hezar salan hildigire. Çavên wî yên şîn xwedî bîra stêrkan in; borî û pêşerojê di heman demê de dibîne. Dema ku li ser ewran difire, ew ne tenê hebûna xwe pîroz dike, lê wezîfeyeke pir pîroztir bi cih tîne. Li ser pişta xwe ne perên asayî, lê mucîzeyeke ku ji xweliyê jidayik bûye hildigire. Dema ku bi vê barê giranbuha asîmanan diqelaşîne, bi sebreke mezin difire. Ew ne tenê çivîkeke efsanewî ye, lê qasidekî asîmanî ye ku soza destpêkeke nû di baskên xwe de hildigire. Cihê ku diçe, dinyayeke bêreng mayî û hêviya xwe winda kiriye ye. Kêliya ku pencên wî li axê bikevin, ew şitilên li pişta wî dê werin çandin û dinya bi rengên ku ew hildigire dê ji nû ve jiyanê bibîne. Ev berhem di guhê me de dibilîne ku vejîn ne tenê tunenebûn e, di heman demê de vegera bi awayekî zanyartir, rengîntir û bi hêvîtir e.