Du Nîv, Yek Tev

Derbarê Berhemê De

Di destpêka hebûnê de, di nav gerînekên bêdawîtiyê de, hê navê qencî û xerabiyê nehatibû danîn, ruhekî tenê hebû. Lê vî ruhî dizanibû ku ji bo xwe nas bike û fêm bike divê bibe du perçe û wiha, di nîvê bêdawîtiyê de, ruh bû du perçe. Li milê çepê, Ruhê Qenciyê ku ji aramî û faîqiya gerdûnê çêbûbû xuya bû. Laşê wî şîniya okyanûsên kûr û ezmanê zelal hildigirt. Spîralên li paşxaneya wî, hilmijîna bi pergal, ahengdar û aram a gerdûnê bûn. Di sîngê wî de rojek dibiriqî; ev sembola afirînerî, dilovanî, ronahî û evîna bêşert bû. Ew avaker, parêzger û yekker bû. Li milê rastê, Ruhê Xerabiyê teşe girt, ku ji pembe-sor, rengê kaos, azwerî û enerjiya xav çêbûbû. Ew nûnerê hilweşîn, xweperestî û daxwazê bû. Spîralên li paşxaneya wî, gerînekên enerjiya bêkontrol, birçîbûna bêdawî û guherîna berdewam bûn. Gerîneka mîna kulîlkê ya di sîngê wî de, navenda wê daxwaza têrnebûyî bû ku her tiştî dikişîne ser xwe, dixwe û vediguherîne. Ew hilweşîner, cihêker û pirsiyar bû. Ev her du ruhên dijber, ne mehkûm bûn ku heta hetayê ji hev cuda bimînin. Çimkî ew, du nîvên heman tevahiyê bûn. Di navbera wan de, pirek ku qederê hûnandibû dirêj bû. Têla zêrîn a vê pirê, girêdana wan a îlahî ya ku qet qut nabe, qanûna neguherbar a ku ji heman çavkaniyê hatine temsîl dikir. Têla pembe jî, danûstendina berdewam a di navbera wan de, herikîna hest û enerjiyê ya ku dihêle ew hebûna hev hîs bikin sembolîze dikir. Bi riya vê pirê dest dan hev. Û ji vê destdanê, mucîzeya herî mezin a hebûnê çêbû: Jiyan. Ev berhem nîşanî me dide ku ev her du hêz çawa hev pênase dikin û çawa hewcedarê hev in. Ew cuda cuda tenê nîvek in; lê dema ku tên cem hev, wê tevahiya bêkêmasî ya ku di nav bêdawîtiyê de dizivire, ango hebûnê bi xwe pêk tînin.