Sîmir: Vejîna di Ronahiya Heyvê de

Derbarê Berhemê De

Ev Sîmirê aramî û faîqiyê ye, ne yê agir û hêrsê. Ew ne bi avêtina nav pêlên şewîner ên rojê, lê bi noqîbûna nav bêdengiya sar û bêdawî ya gerdûnê ji nû ve çêdibe. Laşê wî ne ji alavan, lê ji ronahiya heyvê ya cemidî û tozên stêrkan hatiye çêkirin. Şîna kûr a li paşxaneyê, ne tenê ezmanek şevê ye, ew valahiya destpêkê ya beriya hebûnê ye, ew malzaroka gerdûnî ye ku her tişt lê dest pê kiriye. Tevna hiloyî û gerînekî ya li ser wî, enerjiya xav û kaotîk a gerdûnê ye. Di nav hemû vê kaosê de, Sîmirê Şîn bi aramiyeke bêkêmasî û nazikî difire. Ew gogê geş ê ku çavên xwe lê biriye, ne roja ku em dizanin e. Ew xala ronîbûna ruh e, çavkaniya zanîneke bêdeng e, kêliya jidayikbûna hişmendiyekê ye. Dema ku Sîmir ber bi wê ve difire, ne ji bo ku ji tunebûnê rizgar bibe, lê ji bo ku bigihîje têgihiştineke bilindtir hewl dide. Her pêleke di dûvê wî de, dengvedana ramanên kevn ên ku li pey xwe hiştine û gerdûnên ku derbas kirine ye. Ev berhem di guhê me de dibilîne ku vejîn her gav ne neçar e ku bi deng û êş be. Carinan veguherîna herî mezin, di bêdengiya herî kûr de pêk tê.