Hespê Troyayê: Anatomiya Xapandinê

Derbarê Berhemê De

Ev ne hespekî zindî û bi bêhn e; ev abîdeya aqil û fenekariyê ye ku ji dar hatiye çêkirin. Ew tevna xêzkirî ya li paşxaneyê, deng, westan û bêhêvîtiya Şerê Troyayê ye ku bi salan dewam kiriye. Lê sira rastî ya hespê, ew raz e ku di hundirê xwe de dihewîne. Ew kevirên avakirina vê hîleyê ne. Xeleka şîn; rengê stratejiyê, zêrekiya Odîseûs û belkî jî rengê wê qederê ye ku ew di ser deryayan re anîne. Çargoşeya sor; bi sîlûeta şerker a di nav xwe de, niyeta rastî ya di dilê vê diyariyê de, şer, xwîn û mirinê bi awayê herî zelal radixe ber çavan. Sêgoşeya kesk; hêviya Troyayiyan, wê axa ku difikirîn dê dagir bikin an jî belkî wê hesûdiya ku ev hîle li ser hatiye avakirin temsîl dike. Çargoşeya spî; bi nexşeya nezelal û du nuqteyên tê de, halê herî veşartî û sarxwîn ê vê planê, wê potansiyela kujer a ku hêj neketiye tevgerê nîşan dide. Û ew xêza tûj û lacîwerd a ku hemû wêneyê bi stûnî dibire... Ev dîwarên Troyayê ne ku dihat zannîn nayên derbas kirin. Dema ku hesp vê xêzê derbas dike, di rastiyê de ne bajarekî, lê xêzeke qederê derbas dike. Ew xêz, sînorê tenik ê di navbera aşitî û hilweşînê, kêliya ku wekî serkeftin tê dîtin û têkçûna mutleq de ye. Ev berhem nîşanî me dide ku xapandinek çawa tê avakirin û niyetên herî tarî çawa dikarin di nav diyariyên herî geş de werin veşartin.