Sîmir: Ji Agir ber bi Asîman ve

Derbarê Berhemê De

Hunermend ne Sîmirek, lê kêliya herî şewîner a ruhekî, wê saniyeya ku ji xweliyê xelas dibe û dîsa li asîmanan çêdibe, li ser tûwalê neqişandiye. Li vir per tune ne, tenê zimanên agir hene. Her derbeyeke firçeyê, qîrîna êş, azwerî, hêrs û di dawiyê de serkeftinê ye. Laşê wî dilê volkanekê ye. Tonên herî kûr ên sor, êşa boriyê ya ku şewitiye û bûye xwelî hildigire. Çirûskên porteqalî û zer jî, ronahiyên yekem ên hêviyê ne ku di nav wê xweliyê de dizilin, soza jiyaneke nû ne. Ew ji cihekî nafire cihekî din; ew ji hebûnê bi xwe, ji kaoseke agirî ber bi jor ve dipeqe. Lê di nava vê bahoza agir de, anomaliyek, mucîzeyek heye. Baskê şîn. Ev bask, yekane tişt e ku agir nikaribû bişewitîne. Ew bîranîneke ku di nav xweliyê de winda nebûye, hêsireke ku rijiya ye lê nebûye hilm, zanîneke pak a ku ji êşê hatiye parzûnkirin e. Dema baskê din gurr bi gurr dişewite, ev baskê şîn tîne bîra wî ku ji ku hatiye, di kîjan êşan re derbas bûye. Ew hêza aram a di nava vê serhildana sor de ye, çavê bahozê ye. Ev berhem, ne tenê ya çivîkekê, lê wêneya rêwîtiya bêeman a ruhekî ye ku ji dojeha xwe ber bi bihuşta xwe ve dike.