Sîmir: Anatomiya Alavê

Derbarê Berhemê De

Ev tûwal ne portreya Sîmir e; ev beşeke wê kêliya vejînê, wê teqîna gerdûnî ye. Tiştê ku em dibînin ne çivîkek e ku di nav agir û xweliyê de baskên xwe li hev dixe, lê enerjiya xav a wê kêliyê ye ku hebûn xwe ji nû ve diafirîne. Sor, ji rengbûnê derketiye û veguheriye wê qîrîna yekem û seretayî ku gerdûn ji bo xwe nû bike davêje. Şerîdên stûnî yên rengîn û bi teşe, hewldana wate dayîna vê enerjiya kaotîk û kategorîzekirina wê ne. Şerîda zêrîn, dewlemendî û qîmeta efsaneyê; kesk û şîn, girêdana wê ya bi xweza û zanînê re temsîl dike. Ev şerîd, stûnên ramana rasyonel in ku hewl didin pergalekê bînin nav deryaya agir a bêdawî. Spî jî, halê wê yê herî rastgo û pak temsîl dike. Du gogên ku wêneyê hevseng dikin, du qutbên vê çerxa vejînê ne. Goga şîn a qeşayî ya li jêr, sarbûna xweliyê, dawîbûn û bêdengiyê temsîl dike. Goga turkuaz a li jor jî soza jiyaneke nû, ezmanekî nû û hêviya ku dê şîn bibe ye. Ev berhem ji me re vedibêje ku Sîmir ne tenê ji xweliyên xwe çêdibe, di heman demê de di nav qatan re derbas dibe, tê parzûnkirin, bihêz dibe û ber bi destpêkeke nû ve rêwîtiyê dike.